Why is it called দূৰদৰ্শন / Doordarshan

Does our DD (Doordarshan) possess any 'darshan' (vision) at all?

Recently I saw repeat telecast of 'Mullah Masruddin' TV Serial in DD Bharti. I saw it in 1990 in DD-1. It was an amazing work and always wanted to show it to my son.

However, the quality was incredibly poor. I am sure it was stored on some VHS, and that too, was used a number of times. There was too much colour bleeding, and effective resolution was around 144p.

This itself speaks a lot about our mentality towards quality and prevervation. Everywhere just the lowly commercial attitude - 'Paisa Hajm, Baat Khatm'. It seems even Bollywood does not preserve their films well. You won't find a fine quality broadcast in any channel of a 20 years old movie also.

Anyway, I got over enthusiastic and contacted DD Bharti over mail. Well, out of two addresses, one failed. Good enough, I thought, for a government organisation.

Then I got the reply from some wise guy at DD-Bharti, that "Since ' Mulla Nasiruddin"  is a old programme, video quality does suffer in spite of restoration.". Well well! So in just 25 years, the U-Matic quality worsened automatically to 144p. And that too after restoration? Does these fellows ever saw the quality of 90 years old movie Metropolis which was which was stitched back together after WW2, restored and released in 1080p, or even the 70 years old Loony Tunes that were restored and released in 1080p? 
How these good for nothing liars managed to grab a job at all in our public organisations?

Anyway, I replied that I want to purchase all 13 episodes & even want to help them restore it if needed. 
But probably he fell into long hibernation already. After my 3rd reminder, he suddenly woke up and thrown the following 'letterbomb' at me "The total cost would be Rs.17,530/- ( Rs.Seventeen Thousand Five Hundred and Thirty only) including a Service Tax component of Rs.830/-. However, this sale shall be for personal use and not for any public showcasing"

To summarise:

• They telecast an item for public over a free-to-receive channel, but they would sell it at a exorbitant price... and that too for 'private' viewing!
• They do not know basic preservation techniques , let alone restoration. So all our DD National serials are rotting in their disposal.
• They lie shamelessly to public.

So dear reader, now you knew what type of darshan (vision) they have. Yes, it is sick or ill-vision, that was it is called Dooh-darshan = Doordarshan (দু:-দৰ্শন = দূৰদৰ্শন )!

অবাধ্য সপোন/The untammed dream (১৯৯৬)

(Dedicated to Kabir Suman)
নলয় নলয় সি নলয় মানি, দিবই লাগিব আকাশী জোন আনি৷
নিষ্ফল মা মাহী মামাৰ বুজনি, দু’বছৰীয়া সি এটি অকণমাণি৷৷
নলয় নলয় সি নলয় মানি, ল’বই ল’বই ৰামধেনু ৰং সানি৷
নিষ্ফল দেউতাৰো গালি-শপনি, দু’বছৰীয়া সি এটি অকণমাণি৷৷
জোন কিয় আকাশত, মাটিত আমি? আহাঁ জোন পৃথিৱীৰ বুকুলে’ নামি৷
জোন কিয় আকাশত?
নলয় নলয় সি নলয় মানি৷৷
বিৰক্ত চুবুৰীয়া: অবাধ্য লৰা! জঙ্ঘলী ঘোঁৰা!
ঘোঁৰা পিটি মানুহ সোনকালে কৰা!

সভ্য ভব্যতাৰ মন্ত্ৰ দিয়া!!

কোনো দামী খোঁৱাৰত নাম লিখোৱা!!!

কান্দি-কাটি লেবেজান কণমানি,পুৰণি সুৰেৰে মাকে গায় নিচুকণি

অকণি টোপনি যায়…

পুৰণি কোলাত, টোপনি দোলাত, সংগোপনে সি সপোন দেখে –
নতুন সুৰৰ, নতুন গানৰ, ৰামধেনু ৰঙী জোনালী দিনৰ

Law of Conservation of Bugs (IT) and other Findings / ত্ৰুটিৰ ৰক্ষণশীলতাৰ সূত্র (তথ্য প্ৰযুক্তি)

Law of Conservation of Software Bugs:
Software Bugs can neither be created nor destroyed, but only be transferred from one software to another.

A mosquito net is made up by stitching together lots of tiny holes.
Similarly, a software is made up by putting together lots of bugs.

The design of this world is so devilish, so tricky,
It must had been created by the Devil himself, not 'simply' by a God!

(ছফ্টৱেৰ ত্ৰুটিৰ সৃষ্টি কিম্বা বিনাশ  অসম্ভৱ,
মাত্র এটা ছফ্টৱেৰ -ৰ পৰা আন এটা ছফ্টৱেৰ -লৈ স্থানান্তৰহে সম্ভৱ”)

বৈজ্ঞানিক কোন? / What makes a scientist?

কেইবছৰমান আগৰ কথা৷ আমাৰ ৬ বছৰীয়া লৰাটোৱে সুধিলে ‘হৰিণাবোৰে গছত শিংবোৰ কিয় ঘঁহে ?’
মই উত্তৰটো নজনা হেতুকে ‘মই নাজানো’ বুলি কবলগীয়া হল৷
সি ভেকাহি মাৰিলে ‘তাকো নাজানা যদি, তুমি কিহৰ বৈজ্ঞানিক?’ (মোৰ জীৱিকাৰ লগত 'বৈজ্ঞানিক' শব্দটো লাগি আছে বাবেই তাৰ এই কটাক্ষ৷ আৰু সঁচা কথাত, বৈজ্ঞানিক হ'বৰ আকাঙ্খ্যা আছিল বাবে কখাষাৰ শুনি ময়ো খুছ হ'লোঁ :-p)
মই কলোঁ ‘কাৰণ মই মই নাজানো  বুলি কৈছোঁ যে!’
‘কি??’
‘বোপাই, কেৱল বৈজ্ঞানিকৰহে মই নাজানো  বুলি কোৱাৰ সত্সাহস খাকে!’
...
পিছে পৰে বহলাই আলোচনা কৰা যাব, কিন্তু এক কথাত, ধৰ্মবিশ্বাসী সকলে বিজ্ঞানত 'বিশ্বাস' নকৰাৰ এক ডাঙৰ কাৰণ হ'ল, বিজ্ঞানে চব কথা কব নোৱাৰে, আৰু মাজে মাজেই কখা সলাই থাকে! কিন্তু সেয়াইতো বিজ্ঞানৰ 'ধৰ্ম', নহয়নে? নহলে ইও জানো সনাতন, সৰ্বজ্ঞ, অলঙ্ঘ্য, অমোঘ, অসংস্কৰণীয় ধৰ্মীয় 'জ্ঞান'-এই নহ'বগৈ?

English Version:-

What makes a Scientist?

Few years ago (2011), our 6 years son was asking "why a stag-deer rubs his antlers on trees?"

I had to admit - "I don’t know."

He mocked "What? Then what made you a scientist?" (referring to my job title which has the word 'Scientist' in it. And in fact, I too enjoyed the title, since I always wanted to be a real scientist)

I replied - "because I said 'I Don’t know!' "

Perplexed, he asked - "What do you mean?"

"Son, only a scientist can afford to say 'I Don’t know!’ "

...

Simply put, believers often cite the the reason why they don't have 'faith' in science was that - because it can not explain everything, it can not do everything (create life etc.), and on top of that, it keeps changing its 'ideas' from time to time. But that's what makes it science, right? It is a non stop journey to acquire more complete , more accurate knowledge about. It always questions itself & refines itself - without any ego or arrogance. Otherwise won't it be the same as the timeless, omniscient, unquestionable, irreparable, undisputable religious 'faiths' ?

কৈফিয়ত্/Explanation

যি দেখিলোঁ বয়স বিয়াল্লিছ পালেই, সময় আৰু বৰবেছি হাতত নাই৷ এনেকৈ বহি থাকিলে নহ’ব…

সেয়া দেখিছেনে কোনডোখৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰিবলৈ লৈছোঁ৷ আচলতে লিখা-মেলাৰ অভ্যাসেই নোহোৱাৰ দৰে হল লহয়৷ আচ্ছা, খুলি কৈছোঁ বাৰু – মোৰ ধাৰণা আছিল, বুদ্ধিজীৱি বা লিখা-মেলাৰ লাইনটো ঠিকা-ঠুকলি বা চাকৰী বিচৰাৰ দৰে পঙ্কিল নহয়, এয়া হল চাফা, শুকান, চিধা লাইন৷ না তৈলমৰ্দন, না Lobbying, না  godfather বৰগোহাইঁ সেৱা, না পৃষ্ঠপোষকতা – একোৱেই দৰকাৰ নাই – যদিহে যোগ্যতা থাকে৷ আপুনি লিখনী কিম্বা ৰাইজৰ চিঠি জমা দিয়ক – যোগ্যতা থাকিলে ছপা হ’বই!

পিছে, এই অযোগ্যজনে এজনো সম্পাদক কিম্বা প্ৰকাশকৰ সৈতে সুবিধা কৰি উঠিব নোৱাৰিলোঁ৷ আন কখা বাদেই, কেবাখনো ৰাইজৰ চিঠিও কাকতত নিজে দি থৈ আহিও কোনোপধ্যে ছপাব নোৱাৰিলোঁ, আনকি আদৰ্শৰ তুঙ্গত থাকোঁতে দেহ-মন আৰু আৰ্থিক বৰঙণিৰে ঠিয় কৰোৱা স্থানীয় ক্ষুদ্ৰ আলোচনীয়েও বিশ্বাসঘাতকতা কৰিলে। সেইখিনি সময়ত নিজৰ চিন্তা-চৰ্চা সম্পৰ্কে প্ৰশংসা শুনি career পাহৰি নিজকে এইবোৰ কামতেই সমৰ্পণ কৰিবলৈ ওলাইছিলোঁ৷ মোক Lieutenant বুলিলেও মই পিছে তেতিয়া Private হ'বলৈ পালেও বৰ্তি যাওঁ। প্ৰশংসাকাৰীসকলে মোৰ মঙ্গল চিন্তিয়েই চাগে নিশাটোতে সুৰ সলনি কৰিলে৷ গতিকে, তেতিয়াও নিজৰ অযোগ্যতা সম্পৰ্কে চকু মুকলি হোৱাই নাছিল।

পিছত আকৌ এটা ছাত্ৰ-গোটে ক্ষুদ্ৰ আলোচনীৰ বাবে উদ্যোগ লৈ, এই অধমকো cartoon, লিখনীৰ guarantee দিলত মোটা বৰঙণি দি উঠি দেখোঁ - আমো নাই, ফৰ্মুটিও নাই! মানে লিখা দূৰৈৰে কথা, আলোচনী কেতিয়া ওলাল, গমকে নাপালোঁ! তাৰে এজন হৰ্তা-কৰ্তা এতিয়া অসমৰেই ত্ৰাতা।

বিশ্বস্ত পথপ্ৰদৰ্শকসকলৰ ভণ্ডামীত বিধ্বস্ত হৈ গৈছিলোঁ৷ মানুহৰ প্ৰতি বিশ্বাসেই হেৰাই গৈছিল৷

বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেষ্ঠ-গল্পকাৰ ছাত্র এগৰাকীয়ে মোৰ খুহুতীয়া গল্প পঢ়ি ‘প্ৰতিষ্ঠিত গল্পকাৰৰ লিখনীৰ দৰে’ বুলি ভাইটি্ক কৈছিল৷ পিছত তেওঁ প্ৰতিষ্ঠিত গল্পকাৰ হোৱা দেখি ঘৰলৈ আনি দুপৰীয়া অতিথি-সত্কাৰৰ আয়োজন কৰা হ’ল : মোৰ অখাদ্য লিখনীবোৰৰ বাবেও কোনো বিলনীয়া যোগাৰ হয়েইবা! পিছে সেই দাইলো নগলিল!

ল'ৰাৰ জন্মদিন উপলক্ষে উৎস মানুষ-গোষ্ঠীৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ বাংলা গ্ৰন্থ অনুবাদ কৰিবলৈ লৈছিলোঁ৷ কিন্তু প্ৰকাশ কৰিব কোনে? উত্তৰৰ অন্বেষণত, গ্ৰন্থবিপ্লৱৰ ঠিকা লোৱা এটি সংস্থাৰ  তালৈ গলোঁ৷ তেতিয়া সন্ধ্যা সাত বাজিছিল বুলিহে, নহ'লেতো তাৰ মূল ব্যক্তিজনৰ মতি-গতি দেখি কোনো ধুৰন্ধৰ মণ্ডলৰ ওচৰলৈ মাটিৰ কাম লৈ আহিছোঁ যেনহে লাগিছিল! পৰম শ্ৰদ্ধাৰ হীৰেন গোহাইঁ ছাৰে(যেনেকৈ দ্ৰোণ একলব্যৰ ‘ছাৰ’) অৱস্থা দেখি ক’লে – ‘মই তৰুতৃণ প্ৰকাশণক কৈ দিব পাৰোঁ, কিতাপ সিহঁতে উলিয়াব, কিন্তু পইছা টইছা তুমি নাপাবা!’ মই ভাবিলোঁ, মই বাৰু বিনাপইছাৰ গোলাম্, কিন্তু উৎস মানুষ?

এনেদৰে লাহে-লাহে নিজৰ অযোগ্যতা সম্পৰ্কে নিঃসন্দেহ হ'লোঁ৷…

2012 চনত এজন শিশু আলোচনী সম্পাদকক লগ পালোঁ। পুৰ্বৰে চিনাকী, তেখেতৰ ঘৰলৈ যাওঁতে এবাৰ তেখেতে নিজৰ কিতাপ এখনো দিছিল। অৱশ্যে মোৰ লিখনি কেতিয়াও দেখুওৱা নাছিলোঁ হ'লে। তেওঁৰ নতুন ঘৰলৈ এপাক মাৰিবৰ অনুমতি ললোঁ। উদ্দেশ্যঃ লিখা খিনি এবাৰ দেখুৱাই, লগতে কিবা নিয়মিত শিতান চিতান এটা কৰিব পাৰি নে কি আলোচনা কৰা। তেওঁ আগবেলা একো ব্যস্ততা নাথাকে বুলিও জনালে।পিছে যেই ফোন কৰি আহি আছোঁ বুলি কলোঁ, তেওঁ অকস্মাত ব্যস্ত হৈ পৰিল - ক'ৰবালৈ যাবলৈ ওলাইছে হেনো!

বহুবছৰ পিছত, মোৰ জীৱিকাৰ সৈতে জড়িত Internet-এ আমাৰ দৰে অযোগ্যজনৰ চিন্তা আৰু লিখনীও ওপৰোক্ত পঙ্কিল পথ নোলোৱাকৈয়েই প্ৰকাশৰ এক সঁচা অৰ্থত সমাজতান্ত্ৰিক পথ উলিয়াই দিলত, এটা শেষ চেষ্টা দিবৰ মন গ’ল …

Rajesh Khanna, Nasiruddin & ‘Popular’ Logic

      You are correct, my title is contradictory! If you understood this, then you are quite a logical person. Logic or Rationalism has nothing to do with popularity. It has to be unbiased, not to be corrupted by emotion.

      Well, recently prominent actor Nasiruddin Shah criticised Rajesh Khanna’s acting skill. This was not taken well by public…. well at least by his legal wife & daughter. Media reported the criticism as ‘rude’, may be because Khanna is not alive. And Khanna’s family reacted with some riddles like ‘Khanna’s successful career speaks for itself, Public knows better, he has contributed a lot to the Industry’ etc.

      This gives rise to many questions. Why we can never be rational? Sure, we are not rational by nature. Rationalism, logic, reasoning, mathematical analysis, and so, science – are added quite recently & suddenly to our civilisation. So these are very new to our brain. Majority of human beings find these things strenuous, leave alone enjoyable. Inherently, our brain is hardwired (permanently programmed) to follow instincts / emotions. So that is our supreme command centre. Next is the centres that gives us talents in different fields. That is kind of 'firmware'. You can enhance it by practice & learning. Beyond this, it is highly dynamic. That is, it is highly programmable : it adopts to experience all along our lifespan and that is the brightest side of our brain! But as said before, we were not made to analyse, and learn by this way. In fact we need to constantly nurture these skills to keep it active. It explains why it is so difficult to be objective for us.

1. In the above issue, emphasize was not given on the correctness or the content of the criticism, but on how it was made. In fact, criticism is expected to be rude, right?
2. Should the same criticism be made by 3rd rated commercial actor or director, one could expect some applause for sure. But why did they expect the from an serious & ace actor like Shah?
3. Would Khanna’s family have reacted the same way if that criticism was made for some other poor actor? Their reaction was an immature move. They reacted the most expected, trivial way. They should have declined any comments since Khanna is their close relation.
4. Are Dimple & Twinkle (who were also below average commercial actresses, though Dimple had finally shown some talent in Rudali etc.) talented enough to judge someone acting…. or in other words, merit in Shah’s criticism? Let us see -.

      See how childishly they reacted! Success? Popularity? Are those any match before acting talent? They in fact unwittingly raised a classical topic: Hero vs Actor. What makes a hero? It is an illusion, a mass hysteria, upon which the life & death of the Industry depends on, and which is actually based on some proven (good or bad) mannerism of the ‘actor’, not his acting skill. In an illusion show may gimmicks and behind-the-stage tricks are involved, similarly for a hero also many dummies, playback singers, a team of beauticians, designer wears & props from boutique etc. are all essential. Did I mention good look & patchworks by world’s top cosmetic  surgeons? So, of course all that is to ‘contribute to the Industry’! What is more, he/she has to maintain that illusion (glamour?) carefully, like a soap bubble! If they expose too much in public, even does drama or serials, the glamour is gone! Just like a stage magician can not expose too much or his tricks will be caught!

      Now, in their wise opinion, being successful in such a scenario indicates talent! Oh lord! This is not only ‘rude’ but outrageous for many dedicated, extremely talented actors/actresses who never found mainstream popularity or glamour.
      And finally, again that magic word ‘Public! Public knows!’ Hmm! So public view (or market?) matters more than top actors or directors criticism! Well Madams, then my humble suggestion is, why not scrap all selection committee, jury systems in all fine arts competitions, and start public voting system everywhere… like all those ‘reality shows’?